Nierontsteking was het verdict

Ik kwam ineens tot het besef dat ik hier nog niet heb vermeld wat uiteindelijk het verdict was.
Het was dus idd een nierontsteking.
Bij het testen van haar urinestaal de eerste keer was er niet bijzonder veel te zien omdat ze al AB had gehad en dan verdwijnen die bacterien vrij snel uit de urine blijkbaar.
Maar twas dan toch een nierontsteking.

Na 4 dagen ziekenhuis mocht ze dan naar huis, met AB siroop die we nog 7 dagen moesten blijven geven.
Twas een gevecht, maar het lukte uiteindelijk wel zonder braken.

Ze is er intussen ogenschijnlijk goed van hersteld.
We moesten dan wel nog eens een urine-staal binnenbrengen voor nog eens te zien of alles nu ok is, daar heb ik vandaag voor gebeld voor de uitslag.
Nu blijkt er nog wel een bacterie in te zitten, maar het kan dat dat één is die uitwendig is binnengedrongen in het staal, want witte bloedcellen zaten er niet meer in.
Dus hup, nog eens een staaltje binnenbrengen was de boodschap.
Kan straks een nieuw zakje en labo-aanvraag gaan afhalen op de pediatrie in het ziekenhuis.
Hopelijk komt het dan volledig negatief uit de bus!

Vorige week moesten we ook op controle gaan voor haar hartje, want tijdens een controle hoorde de KA een ruisje...
Wat moest ik daar nu weer van denken, pff... Kreeg het al benauwd!
Als je het woord 'hart' hoort vallen ivm de gezondheid van je kind, is dat toch wel even schrikken.
Maar alles was in orde na de hart-echo.
Ze heeft uitgebreid in verschillende posities Marie haar hartje bekeken, en ze vond niets van gaatje ofzo.
Marie heeft gewoon een 'luid' hartje, met functionele ruis (je hoort het bloed dus goed stromen). En dat is volledig onschuldig!
Oef!!

En nu hopen dat we toch een tijdje niet meer in dat ziekenhuis moeten zijn he!

Ze krijgt terug praat

Marie is terug in haar oude doen zoals u ziet (en nog steeds koortsvrij), en als morgen de bloedwaarden ook nog genormaliseerd zijn, en de echo van de niertjes is ok, én ze wil siroop innemen vanaf dan, mogen we wss naar huis!
Duimen dus!!!

Marie in het ziekenhuis...

Ik zal even vertellen wat er aan de hand is he;
Vrijdag maakte Marie dus nog steeds hoge koorts 40,6°C (was al een week aan de gang, maar begon met lichtere koorts)
alleen als ze koortswerend middel kreeg zakte hij een beetje, maar dan nog niet onder de 38°C!
Bovendien begon ze op alles te braken.
De huisarts dacht aan een blaasontsteking dus startte AB.
Maar de AB siroop hield ze dus niet binnen, eten wou ze niet, papje niet, zelfs water braakte ze allemaal terug uit.
Dus ik heb dan direct naar de ka gebeld en anderhalf uur later nog een afspraak gekregen.
En ja, die zei direct om haar ineens op te nemen.
(toen had ik wel ff ne krop in men keel)
Ze moest zoizo aan de baxter om vocht, ze hebben dan bloed genomen voor te onderzoeken.
En ze wilden ook urine sonderen om die te onderzoeken.
Maar blijkbaar waren haar schaamlipjes nog wat aan mekaar verkleefd waardoor ze de ingang niet vonden.
Ze hebben der dan aan zitten trekken om die lipjes zo wat van mekaar los te ‘scheuren’, onder hevig gewring en geween van marie natuurlijk...
Echt man, da bloedde zelfs een beetje, en dan nog lukte het niet!
Dus hebben ze haar maar zon zakje aangehongen om urine op te vangen.
Zo, en we mochten naar de kamer.
Daar zat ik dan! (en nog)
Ik heb ervoor gekozen om snachts bij haar te blijven slapen, want vind het zo zielig om haar achter te laten, da kan ik niet over men hart krijgen.
Ze heeft zoiszo al bang van vreemde gezichten de laatste tijd.



In haar bloed was dus duidelijk te zien dat ze aant vechten is tegen een zware infectie, haar crp staat zeer hoog oa (voor diegenen die wat in de medische sector zitten, zullen dit wel kennen) en de rest van haar waardes zijn ook allemaal gestoord. Witte bloedcellen, natrium, kalium, ...

Enfin, ze was dus ook lichtjes aant deshydrateren doordat ze zo weinig binnenhield, en effectief, dien baxter met vocht alleen al deed haar echt deugd, da was echt te merken!

Maar de koorts bleef...
Na de urine opgevangen te hebben, zijn ze dan gestart met een breedspectrum Antibiotica (Cefotaxim) via de baxter om de 8 uur krijgt ze dat.
En nu begint die precies wel zen werk te doen!
Haar koorts is al een paar uren weggebleven zonder koortswerend middel! Hoera!

Haar urine was dus niet te spectaculair, ze hebben intussen ook een foto van haar thorax genomen, en de longen zijn ook ok.
Dus de vraag zal zijn of ze het nog gaan vinden, waar de infectie juist plaatsvindt/vond.
Maar tbelangrijkste is dat de AB zen werk toch blijkt te doen!




Nu gaan ze straks of morgen terug bloed nemen om te zien of de AB effectief effect heeft op haar bloedwaarden, zoja, is dat alleen maar positief natuurlijk.

Zo neen, moeten er nog bijkomende onderzoeken gebeuren...
Dus nog altijd wat afwachten, maar ik heb er eigenlijk wel een goed oog in, heb toch de indruk dat de AB aant werk is!
Ze slaapt nu mooi (wat een ware marteling is om hier in dat ziekenhuisbedje met al dat lawaai haren draai te vinden), ze eet toch ongeveer steeds de helft van haar eten op en belangrijker, het blijft binnen ook! Koorts lijkt weg te zijn, er zit meer leven in, …

Diezelfde vrijdag belden ze dan ook nog van de buitenschoolse opvang dat wannes koorts had en was aant bibberen of ik hem eventueel kon komen halen.
Kheb dien dan natuurlijk meegepakt naar de ka, en die luisterde aan zen longen en zie direct: oei oei, das een zware bronchite dat hij aant doen is! Hij moet dus 3x per dag aerosolen, en AB nemen, over een week moeten we op controle en als het dan niet beter is moet hij naar de kiné.

Alle, daar zaten we dus met 2 zieke kids!

Ik blijf slapen bij Marie in het ziekenhuis en Sven staat met de lates, en kan onmogelijk verlof pakken want ze zijn al onderbemand.
Dus zit Wannes nu bij de Bomma en Bompa, en kan ik dat ziek ventje niet eens zelf verzorgen.. Vind het wel een lastige situatie, maar kom, kan me niet in 2 snijden he!

Windpokjes....

Eerst was het Wannes zijn beurt. De windpokken waren al een tijdje aant rondgaan bij hem op de creche. Dus echt onverwachts kwam het niet.
Hij heeft er niet veel last van gehad, geen koorts, enkel soms wel wat jeuk.
Int begin was het echt worstelen om de pokjes aan te stippen, amai!
Maar na wat onnozel doen, hem zelf stipjes laten zetten, een stip op menneus zetten enzo, vond hij het wel ok.
Zelfs nu nog vraagt hij soms om die stipjes op hem te zetten, terwijl ze al allemaal weg zijn!

Nu, een tweetal weken later, heeft Marie het ook vlaggen.
Ook zij heeft er niet al te veel last van, en ook geen koorts.
Voordeel: zij is nog te klein om eraan te krabben, dus de kans op littekentjes is wel kleiner bij haar.
Maar ja, het is wel ozo zielig he, die pokjes op zon perfect klein baby-gezichtje...

Maar zie, ze kan er allemaal nog mee lachen sé! Ons meisje :)

Mijn bevallingsverhaal

Ik zal hier al eens (proberen in het kort) mijn bevallingsverhaal te doen he!

Dus normaal moest ik maandag 12 april binnen gaan (10d overtijd) om de bevalling in te leiden. Om 6h smorgens. (we hadden dit expres tegen niemand vermeld om het toch een beetje als verrassing te laten overkomen)
Ik had toch al een 5 tal dagen pijnlijke voorweeen vooral 's nachts, maar die wouden niet echt doorzetten.
's Avonds had ik nog een uitgebreid douchke genomen, en was ik al (een deel van?) mijn slijmprop verloren.
Wel, en die nacht zette het precies toch door..
Echt rond 2h 's nachts kon ik me niet meer houden van de pijnen, en heb ik men ventje wakker gemaakt dat ik nu al wou vertrekken.
Dus wij met het fietske (met weeen om de 5 min) in putteke nacht richting ziekenhuis.
Af en toe moest ik wel stoppen met trappen om de weeen wat weg te puffen, maar dan duwde men ventje mij verder, hehe.
Tegen 3u lag ik al aan de monitor in een bevallingsbed.
Met om de 3 minuten vrij sterke weeen.
Amai, das afzien seg, die weeeen!
Ze hebben dan besloten om niets te geven en de natuur zijn gang te laten gaan natuurlijk omdat de weeen toch spontaan waren begonnen.
Een paar uur later verloor ik ook vruchtwater.
Tegen 9u had ik dan al een 4tal cm, en ik had zoiets van, wauw! al bijna in de helft (mezelf wat moed inspreken he), maar die vroedvrouw zei dus tot mijn verbazing da ze het precies niet snel genoeg vond gaan seg!
Dus in samenspraak met de gyn gingen ze dan bijstimuleren met een baxter Oxytocine om de weeen nog te versterken.
Man man, wa was me da!! Om de minuut een super harde wee, zo sterk dat ze niet eens meer waarneembaar was op de monitor!
Ze opvangen ging dus echt niet!
En de epi die ik dan had gevraagd masheerde dus langs geen kanten he! Grrrr...
Just mijn linker been was verdooofd, maar in mijn buik voelde ik nog ALLES.
Wss was die dus te laag gestoken zodat het geen effect had.
Ik verging van de pijnen echt, tot wenens toe!
Niet veel later kreeg ik dan ook nog een bloeding, en de ontsluiting verliep nog steeds niet hoe het moest volgens hun.
Dus hadden ze de gyn gecontacteerd, en hij dacht dan ook aan een eventuele scheuring van mijn oude keizersnede-litteken (bloedverlies, veel pijn aan het litteken, niet gunstig vorderende opening), en wou geen verdere risicos nemen.
Dus moesten ze snel overgaan in een spoedkeizersnede!
Man op dien moment was ik echt emotioneel een wrak he, dus weer tranen, ik kon het echt niet meer tegenhouden.
Kreeg dan ook direct een injectie om de weeen nu dan weer volledig stil te leggen, om zo de baarmoederactiviteit te stoppen zodat het litteken eventueel niet verder zou scheuren. (dachten ze toen)
In de OK hebben ze me dan een epidurale bijgestoken, en die werkte dan wel, oef!
Deze keer heb ik echt niets gevoeld tijdens de keizersnede. (in tegensteling tot bij Wannes)
En 10 minutjes later hoorde ik geluidjes van het aspireren, en toen ne goede duw op men buik en dan geween!
Daar was ze dan uiteindelijk! Onze kleine lieve dochter Marie!
Daar kwamen natuurlijk terug tranen..
Ze werd getoond aan mij en ik kon haar kusjes geven op haar voorhoofdje (voor de rest hing ik volledig vast aan de tafel) en heb haar toch een paar minuten mogen bewonderen en tegen men kaak mogen voelen. Zalig!
En daarna werd ze weggebracht voor de eerste verzorging en ging ze met papa naar boven om te 'skinnen'.
Ondertussen werd ik dichtgemaakt.
En terwijl had ik ne super harden 'bibber', wa was me da, ik bibberde bijna van die tafel af! Kwam door al die medicatie en de hormonen blijkbaar.
Op de kamer aangekomen kon ik eindelijk kennismaken met ons meisje, wat een perfect klein mensje! Marie.
Ze woog 2.660kg en was 48cm klein.
Ze dronk direct mooi van de borst en dat doet ze nu nog steeds!
Intussen is ze al over haar geboortegewicht en doet ze het heel goed.
Morgen begint ons leventje thuis!
Ik ben eens benieuwd wat dat zal geven.

Zo dat was het een beetje.

Negende maand (week 36-39)

-22 november trouwden nonkel Jasper en (nu officieel) Tante Joke! Het was een groot feest.
Wannes is er heel de voormiddag bij geweest. En 's Middags kwamen Bomma en Bompa hem ophalen om mee naar huis te nemen. Zo kon hij daar even rustig een slaapje doen. Na zijn laatste flesje is Wannes terug naar het feest gekomen. Bomma en Bompa zijn nog even iets blijven drinken, en daarna zijn we met zen allen naar huis gegaan, zodat we Wannes in zijn bedje te slapen konden leggen.
Het was een mooie dag!

-23 november lag er sneeuw!

-29 november was een droevigere dag. We zijn we naar de begrafenis geweest van Eva, die zichzelf van leven heeft beroofd. Het was een mooie dienst..

-30 november ben ik met Wannes op bezoek geweest bij Sally. Toen hij moe werd, hebben we een improvisoir 'bedje' gemaakt, waar Wannes toch een anderhalf uurtje flink heeft geslapen.

-1 december werden eindelijk onze stoelen geleverd! Nu kunnen we aan tafel eten!

-3 december heb ik het over mijn hart moeten krijgen om Loesje,onze poes weg te doen.
Met Wannes werd dit echt te onhygiënisch, zeker nu hij kan kruipen. Hij was al eens naar de kattenbak gekropen, en zat er al met zijn handjes in het kattenzand te spelen... Overal ook altijd haren.
Een medestudente van Sven heeft Loesje onder haar vleugels genomen. Ze woont ook in Borsbeek, zelfs in de Rosekapellestraat (waar Oma en Opa wonen). Dus wie weet, kom ik ze nog wel eens tegen.

-5 december was ik ziek! Ik had blijkbaar een slecht broodje preparé gegeten. Jaja, ik heb afgezien! Oma is dan 's morgens Wannes komen halen, om hem naar de creche te brengen zodat ik wat op men positieven kon komen.
Tegen 's avonds was het al wat beter.

-6 december is Sinterklaas geweest. Wannes heeft een dokterstasje en puzzel gekregen. En bij de Bomma had Sinterklaas leuke stapel-blokjes achtergelaten. Dank u Sinterklaasje!

-11 december was Wannes ziek. We hebben de dokter laten komen. Want zijn neusje zat vol snot, en hoestte slijmen, je hoorde zijn longetjes reutelen, en hij wou zijn patatjes niet meer eten.
Hij had dus bronchitis. Hij moest aerosolen, siroop, en neusdruppels krijgen. We hebben hem dan maar niet naar de crèche gedaan. Vrijdag is hij dan naar de Oma gegaan.

-14 december is de meter (Sarah) nog eens op bezoek geweest met taartjes, hmm :)

-16 december moesten we met Wannes naar Kind & Gezin. Hij was weer perfect zijn curves aant volgen. Zat goed op schema qua fysieke ontwikkeling (eigenlijk zat hij zelfs al een beetje voor op het schema). Hij kruipt al heel vlot, en trekt zichzelf recht aan de zetel, en gaat zo al de randjes van de meubels af al stappend. Soms verliest hij nog wel eens zijn evenwicht, waardoor hij al een paar keer serieus heeft moeten wenen van verschieten en pijn door het vallen. Tja, leren met vallen en opstaan zeker?
Hij meet nu 74 cm en weegt 8.9 kg. Deze keer kreeg hij geen spuitjes, dat is voor in maart, als hij 1 jaar is!

-19 december is Wannes 9 maanden. Hij is nu net zo lang op aarde, als dat hij Mama's buik zat!

Verblijf in de materniteit OLV Middelares Deurne

Na de geboorte van Wannes moest ik een week in het ziekenhuis blijven.
Wat ik eigenlijk niet zo erg vond. Ondertussen werd ik en Wannes goed verzorgd door de verpleegsters van de materniteit.
Zelf was ik trouwens ook niet in staat om veel te doen, door die keizersnede.
Dit was dus véél pijnlijker dan dat ik me het had voorgesteld!!
Vooral de eerste 3 dagen heb ik SERIEUS afgezien.
De eerste 24 uur lieten ze de epidurale verdoving zitten, als pijnstilling.
Maar dan... na die 24 uur, werd de epidurale weggenomen...
In het begin ging het nog, het gevoel in mijn benen begon stilletjesaan terug te komen, eerst tintelingen, dan een 'slapend' gevoel, totdat ik weer volledige controle had over mijn benen.
Maar natuurlijk, met dat ik men gevoel terug kreeg, kwam natuurlijk ook de pijn door.
Wat later komen ze dan ook nog de blaassonde verwijderen.
Dat wou dus zeggen dat als ik nu naar het toilet moest, dat ik moest opstaan. Paniek in mijn hoofd!
Het moment was natuurlijk gekomen, dat ik moest gaan plassen. Zeker met al het vocht dat ik via het infuus kreeg, zat mijn blaas veel sneller vol dan normaal.
Alleen lukt het me absoluut niet om nog maar pijnloos recht te gaan zitten, laat staan dat ik naar het toilet toe moet stappen.
Dus bel ik op mijn belletje voor de verpleegster.
Ze moesten me met 2 ondersteunen om héél pijnlijk, en heel stilletjes naar het toilet toe te stappen.
Verschrikkelijk was dat! De tranen stonden in mijn ogen van de pijn.
Het was alsof mijn buik was opengescheurd. (Wat eigenlijk ook het geval was, maar dan gesneden). De pijn is met niets te vergelijken.
En telkens als ik mijn buikspieren gebruikte, kwam die pijn weer heel hevig door.
En ik heb nog nooit zo hard beseft, hoe vaak je je buikspieren wel niet gebruik!
Alles deed pijn; rechtzitten, hoesten, niezen, lachen, stappen, draaien, ...
En ondertussen ligt er dan zo een klein hulpeloos wezentje naast je in een wiegje, dat je zo graag op je gemak zou willen ontdekken, vastnemen, wiegen, verzorgen..
Maar dat kon ik dus niet.
Ik vond het zo spijtig dat ik die eerste pamper niet heb kunnen verversen en zijn eerste badje heb kunnen geven.
Zelfs om hem te voeden, moesten ze Wannes aangeven, en in men armen leggen.
Ik was al blij dat de borstvoeding zo vlot verliep, zodat ik me toch nog 'nuttig' voelde als mama.
Naargelang de uren verstreken, werd de pijn ook steeds minder.
Dat was mijn houvast, het zou alleen maar beteren.
In bed kreeg in oefeningen om mijn spieren in werking te houden, en om zo snel mogelijk terug mobiel te worden. Dagelijks kwam er een kinesiste om me te begeleiden. Ze zei steeds dat ik het heel goed deed, tegenover andere moeders, dat ik vrij mobiel was.
Hoewel ik me niet zo 'mobiel' voelde, deed me dat wel ongelooflijk goed om dat te horen. Dat gaf me echt moed, en zo een 'trots' gevoel, zoals in de lagere school als je een 10/10 behaalde en een stempeltje kreeg van de meester.
Tussen al deze pijn, en nieuwe ervaringen door, kwam er natuurlijk ook bezoek.
Dan moest ik toch vaak op men tanden bijten. En soms stiekem aftellen wanneer ze zouden vertrekken, zodat ik men pijn en emoties niet meer moest verbijten.
Maar na 3 dagen was de ergste pijn voorbij. OEF!
Maar nu kwam er een ander probleem...
Doodat ik nu terug stilletjesaan mocht eten (jeej), begonnen mijn darmen ook terug in werking te gaan.
Die hadden nu toch al een tijdje stilgelegen.
Daar verschoot ik toch ook even van, hoe pijnlijk dit kan zijn... Mijn buik zat precies in één grote kramp, alsof ze een knoop in men darmen hadden gelegd. Ik heb die nacht amper geslapen.
En juist die nacht was Sven nog eens overhuis gegaan om goed te slapen en te douchen, en de kinderkamer nog verder af te werken.
Ik heb me die nacht super-ellendig gevoeld, en was ongelooflijk blij en opgelucht toen Sven 's morgens mijn kamer binnenstapte.
De dokter zei dat dat normaal was, dat mijn darmen een tijdje hadden stilgelegen door de verdoving, en dat er dan veel lucht in de darmen wordt opgehoopt, en dat dat inderdaad veel pijn kan geven. De remedie; de pijn verbijten, en windjes laten :) Al die lucht moet er uit zei hij.
Maar als er bezoek is, jah, dan hou je dat natuurlijk in. Maar dat mocht absoluut niet werd me gezegd, dit zou tot nog meer pijn leiden.Dat was weer een dag afzien..
Vanaf de 4-5de dag was ik eindelijk een beetje terug op plooi.
Pijn van de wond had ik natuurlijk nog steeds. Maar daar had ik intussen mee leren omgaan, en de oefeningen deden ook hun werk.
Vanaf dan was het eigenlijk pas aangenaam om bezoek te ontvangen.
Maar toen waren de meeste mensen natuurlijk al geweest.
Nu waren het lange dagen aftellen tot we naar huis mochten gaan met onze kleine Wannes.
Al een geluk konden we op ons dagelijks bezoekje van onze ouders rekenen.
Dag 7 werd mijn draadje (één lange onderhuidse draad) van mijn wond weggenomen, en later die dag mochten we naar huis.
Ons leven met Wannes kon beginnen!