Mijn bevallingsverhaal

Ik zal hier al eens (proberen in het kort) mijn bevallingsverhaal te doen he!

Dus normaal moest ik maandag 12 april binnen gaan (10d overtijd) om de bevalling in te leiden. Om 6h smorgens. (we hadden dit expres tegen niemand vermeld om het toch een beetje als verrassing te laten overkomen)
Ik had toch al een 5 tal dagen pijnlijke voorweeen vooral 's nachts, maar die wouden niet echt doorzetten.
's Avonds had ik nog een uitgebreid douchke genomen, en was ik al (een deel van?) mijn slijmprop verloren.
Wel, en die nacht zette het precies toch door..
Echt rond 2h 's nachts kon ik me niet meer houden van de pijnen, en heb ik men ventje wakker gemaakt dat ik nu al wou vertrekken.
Dus wij met het fietske (met weeen om de 5 min) in putteke nacht richting ziekenhuis.
Af en toe moest ik wel stoppen met trappen om de weeen wat weg te puffen, maar dan duwde men ventje mij verder, hehe.
Tegen 3u lag ik al aan de monitor in een bevallingsbed.
Met om de 3 minuten vrij sterke weeen.
Amai, das afzien seg, die weeeen!
Ze hebben dan besloten om niets te geven en de natuur zijn gang te laten gaan natuurlijk omdat de weeen toch spontaan waren begonnen.
Een paar uur later verloor ik ook vruchtwater.
Tegen 9u had ik dan al een 4tal cm, en ik had zoiets van, wauw! al bijna in de helft (mezelf wat moed inspreken he), maar die vroedvrouw zei dus tot mijn verbazing da ze het precies niet snel genoeg vond gaan seg!
Dus in samenspraak met de gyn gingen ze dan bijstimuleren met een baxter Oxytocine om de weeen nog te versterken.
Man man, wa was me da!! Om de minuut een super harde wee, zo sterk dat ze niet eens meer waarneembaar was op de monitor!
Ze opvangen ging dus echt niet!
En de epi die ik dan had gevraagd masheerde dus langs geen kanten he! Grrrr...
Just mijn linker been was verdooofd, maar in mijn buik voelde ik nog ALLES.
Wss was die dus te laag gestoken zodat het geen effect had.
Ik verging van de pijnen echt, tot wenens toe!
Niet veel later kreeg ik dan ook nog een bloeding, en de ontsluiting verliep nog steeds niet hoe het moest volgens hun.
Dus hadden ze de gyn gecontacteerd, en hij dacht dan ook aan een eventuele scheuring van mijn oude keizersnede-litteken (bloedverlies, veel pijn aan het litteken, niet gunstig vorderende opening), en wou geen verdere risicos nemen.
Dus moesten ze snel overgaan in een spoedkeizersnede!
Man op dien moment was ik echt emotioneel een wrak he, dus weer tranen, ik kon het echt niet meer tegenhouden.
Kreeg dan ook direct een injectie om de weeen nu dan weer volledig stil te leggen, om zo de baarmoederactiviteit te stoppen zodat het litteken eventueel niet verder zou scheuren. (dachten ze toen)
In de OK hebben ze me dan een epidurale bijgestoken, en die werkte dan wel, oef!
Deze keer heb ik echt niets gevoeld tijdens de keizersnede. (in tegensteling tot bij Wannes)
En 10 minutjes later hoorde ik geluidjes van het aspireren, en toen ne goede duw op men buik en dan geween!
Daar was ze dan uiteindelijk! Onze kleine lieve dochter Marie!
Daar kwamen natuurlijk terug tranen..
Ze werd getoond aan mij en ik kon haar kusjes geven op haar voorhoofdje (voor de rest hing ik volledig vast aan de tafel) en heb haar toch een paar minuten mogen bewonderen en tegen men kaak mogen voelen. Zalig!
En daarna werd ze weggebracht voor de eerste verzorging en ging ze met papa naar boven om te 'skinnen'.
Ondertussen werd ik dichtgemaakt.
En terwijl had ik ne super harden 'bibber', wa was me da, ik bibberde bijna van die tafel af! Kwam door al die medicatie en de hormonen blijkbaar.
Op de kamer aangekomen kon ik eindelijk kennismaken met ons meisje, wat een perfect klein mensje! Marie.
Ze woog 2.660kg en was 48cm klein.
Ze dronk direct mooi van de borst en dat doet ze nu nog steeds!
Intussen is ze al over haar geboortegewicht en doet ze het heel goed.
Morgen begint ons leventje thuis!
Ik ben eens benieuwd wat dat zal geven.

Zo dat was het een beetje.

Verblijf in de materniteit OLV Middelares Deurne

Na de geboorte van Wannes moest ik een week in het ziekenhuis blijven.
Wat ik eigenlijk niet zo erg vond. Ondertussen werd ik en Wannes goed verzorgd door de verpleegsters van de materniteit.
Zelf was ik trouwens ook niet in staat om veel te doen, door die keizersnede.
Dit was dus véél pijnlijker dan dat ik me het had voorgesteld!!
Vooral de eerste 3 dagen heb ik SERIEUS afgezien.
De eerste 24 uur lieten ze de epidurale verdoving zitten, als pijnstilling.
Maar dan... na die 24 uur, werd de epidurale weggenomen...
In het begin ging het nog, het gevoel in mijn benen begon stilletjesaan terug te komen, eerst tintelingen, dan een 'slapend' gevoel, totdat ik weer volledige controle had over mijn benen.
Maar natuurlijk, met dat ik men gevoel terug kreeg, kwam natuurlijk ook de pijn door.
Wat later komen ze dan ook nog de blaassonde verwijderen.
Dat wou dus zeggen dat als ik nu naar het toilet moest, dat ik moest opstaan. Paniek in mijn hoofd!
Het moment was natuurlijk gekomen, dat ik moest gaan plassen. Zeker met al het vocht dat ik via het infuus kreeg, zat mijn blaas veel sneller vol dan normaal.
Alleen lukt het me absoluut niet om nog maar pijnloos recht te gaan zitten, laat staan dat ik naar het toilet toe moet stappen.
Dus bel ik op mijn belletje voor de verpleegster.
Ze moesten me met 2 ondersteunen om héél pijnlijk, en heel stilletjes naar het toilet toe te stappen.
Verschrikkelijk was dat! De tranen stonden in mijn ogen van de pijn.
Het was alsof mijn buik was opengescheurd. (Wat eigenlijk ook het geval was, maar dan gesneden). De pijn is met niets te vergelijken.
En telkens als ik mijn buikspieren gebruikte, kwam die pijn weer heel hevig door.
En ik heb nog nooit zo hard beseft, hoe vaak je je buikspieren wel niet gebruik!
Alles deed pijn; rechtzitten, hoesten, niezen, lachen, stappen, draaien, ...
En ondertussen ligt er dan zo een klein hulpeloos wezentje naast je in een wiegje, dat je zo graag op je gemak zou willen ontdekken, vastnemen, wiegen, verzorgen..
Maar dat kon ik dus niet.
Ik vond het zo spijtig dat ik die eerste pamper niet heb kunnen verversen en zijn eerste badje heb kunnen geven.
Zelfs om hem te voeden, moesten ze Wannes aangeven, en in men armen leggen.
Ik was al blij dat de borstvoeding zo vlot verliep, zodat ik me toch nog 'nuttig' voelde als mama.
Naargelang de uren verstreken, werd de pijn ook steeds minder.
Dat was mijn houvast, het zou alleen maar beteren.
In bed kreeg in oefeningen om mijn spieren in werking te houden, en om zo snel mogelijk terug mobiel te worden. Dagelijks kwam er een kinesiste om me te begeleiden. Ze zei steeds dat ik het heel goed deed, tegenover andere moeders, dat ik vrij mobiel was.
Hoewel ik me niet zo 'mobiel' voelde, deed me dat wel ongelooflijk goed om dat te horen. Dat gaf me echt moed, en zo een 'trots' gevoel, zoals in de lagere school als je een 10/10 behaalde en een stempeltje kreeg van de meester.
Tussen al deze pijn, en nieuwe ervaringen door, kwam er natuurlijk ook bezoek.
Dan moest ik toch vaak op men tanden bijten. En soms stiekem aftellen wanneer ze zouden vertrekken, zodat ik men pijn en emoties niet meer moest verbijten.
Maar na 3 dagen was de ergste pijn voorbij. OEF!
Maar nu kwam er een ander probleem...
Doodat ik nu terug stilletjesaan mocht eten (jeej), begonnen mijn darmen ook terug in werking te gaan.
Die hadden nu toch al een tijdje stilgelegen.
Daar verschoot ik toch ook even van, hoe pijnlijk dit kan zijn... Mijn buik zat precies in één grote kramp, alsof ze een knoop in men darmen hadden gelegd. Ik heb die nacht amper geslapen.
En juist die nacht was Sven nog eens overhuis gegaan om goed te slapen en te douchen, en de kinderkamer nog verder af te werken.
Ik heb me die nacht super-ellendig gevoeld, en was ongelooflijk blij en opgelucht toen Sven 's morgens mijn kamer binnenstapte.
De dokter zei dat dat normaal was, dat mijn darmen een tijdje hadden stilgelegen door de verdoving, en dat er dan veel lucht in de darmen wordt opgehoopt, en dat dat inderdaad veel pijn kan geven. De remedie; de pijn verbijten, en windjes laten :) Al die lucht moet er uit zei hij.
Maar als er bezoek is, jah, dan hou je dat natuurlijk in. Maar dat mocht absoluut niet werd me gezegd, dit zou tot nog meer pijn leiden.Dat was weer een dag afzien..
Vanaf de 4-5de dag was ik eindelijk een beetje terug op plooi.
Pijn van de wond had ik natuurlijk nog steeds. Maar daar had ik intussen mee leren omgaan, en de oefeningen deden ook hun werk.
Vanaf dan was het eigenlijk pas aangenaam om bezoek te ontvangen.
Maar toen waren de meeste mensen natuurlijk al geweest.
Nu waren het lange dagen aftellen tot we naar huis mochten gaan met onze kleine Wannes.
Al een geluk konden we op ons dagelijks bezoekje van onze ouders rekenen.
Dag 7 werd mijn draadje (één lange onderhuidse draad) van mijn wond weggenomen, en later die dag mochten we naar huis.
Ons leven met Wannes kon beginnen!